Ožiljci

Lat­est posts by Lju­be­ta Labović (see all)

    Kuća bez krova

    .

    God­i­na­ma smo čekali da neko otvori
    našu prvu kuću
    Da se neko od nas prvi rodi na tom pragu
    Da neko otvori vra­ta i prozore
    Da otvori oči…

    Tu je bila kame­na kula izrasla
    iz zeml­je i stijena
    Tako su pravl­jene sve crnogorske kuće
    Prvo je nas­ta­ja­lo ognjište
    Pa onda zidovi i krov.

    To je pose­ban domaći stil
    Izvor­na arhitektura
    Prvo smo imali prozore
    Pa tek onda kuću..

    Na posljed­njem podignu­tom zidu
    bila su nekad vrata,
    Kroz koja su davno otišli
    Posljed­nji ukućani…

    .                                       ( 2014)

    .

    Ožilj­ci

    .

    Na kra­ju nepre­gledne sobe leži naš mrtvi Otac
    koji nikad nije otišao ni po nebu ni po zemlji

    U ovom malenom uglu iza svih vidika
    vadim iz dlano­va zarđale čavle
    kao posljed­nje rije

    zagledam se u vjekovne probode
    ne mogu da dodirnem nikad
    naj­dublje mjesto unutra
    kao naj­važni­ji razlog postojanja
    jedan je bol razliv­en u svim dobima
    kao da je beskon­ač­na stri­jela zarivena
    u nedo­h­vat­nu tišinu srca.

    Ostale su davno odni­jeli i pri­ja mi samoća
    i dal­je sam zakačen prom­e­te­js­ki na visini
    s brda gledam dolinu maslin­jake i more, -
    Onda dođe Ona sa vodom i miris­nim uljima
    namaže mi kosu, oči napuni lijepim likom
    ispod trepavi­ca koje su narasle do zemlje.

                                                                 (2010)

    .

    Zeleni auto i slika

    .

    Uvi­jek kad je dolazio s nekog putovanja,
    ili se vraćao iz besmis­lenog dana u tu sobu
    gledao je na poli­ci tri relikvi­je pre­ostal­ih želja.
    Iza je bila Mas­ka crvene smr­ti Poova
    kao sim­bo­li­ka spa­jan­ja mal­og života
    sa stra­hovi­ma raskošnih balo­va u zaraženom zamku.
    To mu je bio posljed­nji pri­zor pre­ostal­ih snova,
    mali zeleni auto, klik­er i zas­tavi­ca Montenegra,
    poton­ja sli­ka, insta­laci­ja skupnog života;
    Čuvao je te sim­bole kao tro­jst­vo sjećanja,
    palu zas­tavicu pridizao na krov auta
    ( klik­er je bio mali kao gol­u­bi­je oko ).
    Kad bi upao u noćne delir­i­je prim­i­cao se tome
    kao do nekog molitvenika…
    To je bila naj­draža postavka u muze­ju uspomena,
    nje­gov posljed­nji pris­to­jni imetak
    u mal­oj garaži među iskošen­im ostaci­ma rasu­tih knjiga.
    Nadao se da će se tu pono­vo sli­ti ljubav,
    da je to stvarno kao neki nje­gov građan­s­ki status,
    zele­na plas­tič­na kola sa crn­im točkovima.
    I kad je odlazio zau­vi­jek oda­tle brižlji­vo je mis­lio na to:
    pospremio u najsig­urni­ji dio prtljaga,
    na dnu kuti­je gdje su bile ostale dragocjenosti,
    kamenčići s mora, otk­in­u­ta ogr­li­ca i suhi bokor s
    Lovćena

    ubran jed­nom kad je dan naliko­vao sreći.
    Sad je to zagubljeno u novim neredima,
    auto je sig­urno na dnu ispod besmis­lenih spisa,
    zas­tavi­ca kraj vin­skih boca uz osušenog žohara,
    klik­er se otkotrl­jao u litice uglo­va sobe
    kao izgubljeni mali plan­et čami u svom svemiru,
    Tre­ba­lo bi ga naći i saču­vati kao nekad u mal­om džepu.

    ..

    .

    Karcer

    .

    tako je bliska i dale­ka ta logors­ka soba
    kao pros­tor za dugo čekan­je pisma
    niko ne dolazi skin­u­ta je sa spiska dežurnih
    samo anđeli čuvari tihih pros­to­ra samoće
    ispod niskog oljuštenog plafona
    i kamen se ras­tavl­ja u napuk­li­na­ma zida
    pros­tor je osmis­lio lično Franc Kafka
    i ugao visokog pro­zo­ra pre­ma očima
    i pravac kratko­tra­jne svjetlosti
    što raskri­va kap­ke kao kri­la sob­ne bube
    otvara­ju se i zat­vara­ju vra­ta i vide se uzalud
    jer ovo je sasvim unutra i niko ne može ući
    Osim nje­ga koji tuda neprekid­no prolazi
    tako lagano da ne prim­jeću­je taj hod
    Kao da pos­to­ji samo sjen­ka unutra a sve dru­go obilazi
    oko spol­jašn­josti koja izgle­da sasvim obično
    kao svi dru­gi pros­tori na svijetu

    .

    .
    Izgublje­na mjesta

    .

    Ponekad obiđem stara vol­je­na mjesta
    koja sam pažlji­vo i sjet­no god­i­na­ma izbjegavao
    pokušavam nazreti nedovršene događaje
    tragove nev­idljive skrovite i žive
    pored židovskog grobl­ja ispod bagremova
    rasc­val­ih ruža gdje nekad bijaše kamenjar
    vraćao se kao da dovršavam započe­to pismo
    ispred sta­cionara gdje sam čekao jed­nu ljubav
    bijahu razba­cane stare nepotreb­ne stvari
    i tamo odak­le je posve dru­gači­je tre­ba­lo doći
    ljubavni­ci su se gubili u žud­n­ja­ma i sjenkama
    lis­nate grane drveća prekri­vahu vidik.

    Tražio sam neš­to zau­vi­jek izgubljeno i pot­puno kasno
    obi­lazio mjes­ta gdje je pos­to­jao davni život
    otiske i moguća nepom­jer­e­na stanja
    neki znak da sve ne pro­lazi sasvim i lako
    sa željom da se izgubljeno ponovi­ti može

    Ulazio sam žurno i brižlji­vo u to stan­je krajolika
    koji je zaci­je­lo promi­jen­jen a još svi događaji
    koji su tu neka­da bili važne pred­stave života
    žele sta­ti i vrati­ti se kao odje­ci star­ih stihova
    ili prek­inute melodi­je na poloml­jen­im pločama
    Tražio sam neko davno izgubljeno mjesto
    u tom kra­ju koji me obuz­i­ma kao da je sve sada
    Želio sam nježnost nekog starog stanja
    poruku skrivenu za sadašn­ji trag
    otiske vol­jenih dodi­ra boje otišlih oči­ju i lica
    kroz vje­tar i lišće davno izgov­orene riječi
    Tražio sam izgubljeno bez povratka
    što ni sad nemam

    .

    .

    Unutrašn­ja soba

    .

    Jed­na majuš­na i moć­na svjetilj­ka pada
    s plafona
    Valeri

    Niš­ta tu neće biti usko­ro pomjereno
    dok riječi o kon­ačnom odlasku posta­ju tiše i stvarnije
    od svjet­losti koja je otvore­na i jas­na u prozoru
    ova soba više nije dio stana ni kuće

    unutra je tako daleko kao u egi­patskoj piramidi
    sve je nato­pljeno tiši­nom i nemogućim povratkom
    i paukovi su u uglovi­ma naprav­ili fine draperije
    arhitek­tu­ru mreža za neka dale­ka doba
    tako je dugo praz­na i nepotreb­na ta soba
    sa stra­hom na zatvoren­im vratima
    sve je tu zaus­tavl­jeno kao nev­idljivi sat
    i ovaj ras­pored stvari u nere­du među zidovima
    koji su nakon odlas­ka obloženi
    otisci­ma i dahom rijetk­ih boravaka
    i izloml­jenom sjenkom preko plafona
    ovako sto­je jed­no vri­jeme knjige i časopisi
    nemarno rasu­ti i obrušeni preko pake­ta i košulja
    a vidi se da su rukopisi sluča­jno pali
    i da su čitao­ci davno otišli odatle
    pri­je nego su ostavili posljed­nje utiske
    koji su već sada nevažni i blijedi
    kao oljuštene boje ljubavi sa zidova
    dodiri ras­tavl­jenih dlano­va na vratima
    i teš­ki utis­ci sna kojim kra­ja nema
    u stan­ju u kojem je sve u ovoj sobi zaustavljeno
    i pri­je nego se napravi u njoj novi sluča­jni red
    sva­ki dolazak biće pot­puno nemoguć
    kao nas­tavak posljed­nje ispisane rečenice
    koja bi svakako morala pom­jer­i­ti sve ispisane redove
    iz ove sobe u kojoj isto prodire svjetlost
    bez obzi­ra na večern­je sjenke i tamu
    i tihe duše koje vole sva doba
    gov­ore da ovd­je više nema nikakvih sli­ka osim jedne
    koja tvori arabesku razba­canih stvari
    i udal­ja­va se lagano od lica koja su otišla zauvijek
    iz te pros­tori­je u kojoj su uću­tale sve riječi
    kao udal­ja­van­je od ovog ispisanog teksta.
    u druge pro­s­tore i nepoz­nate kra­jeve svijeta.

                                                                             (2008)

    .

    .

    .