Anđeli s mauzerima

Lat­est posts by Mikael Nei­mi (see all)

    .

    .

    .

    * * *

    Vri­jeme je ski­dan­ja maski

    konz­erve prska­ju i lju­di izlaze van

    riječi gmižu iz fascikli

    ko mokre ose-novorođenčad iz saća

    sta­nari izbacu­ju svoj namještaj

    sefovi iskašl­java­ju svo­je papire

    mrtvi se iskopava­ju iz svo­jih grobova

    osorni i žedni

    kamen­je izbi­ja iz zeml­je gromkim glasom

    i stavl­ja se u red

    da bude bačeno

    .

    * * *

    Kas­no u okto­bru završava­ju kiše

    nebo sta­je širi se

    oko nepomičnog stu­ba hladnoće

    po kanal­i­ma smrza­va svjetlost

    u sre­brne lance

    tra­va je tvr­da i mrtva

    breze podižu svo­je metle

    kao čis­tačice u štrajku

    .

    * * *

    Spavaš ispod snježnog pokrivača

    pažlji­vo se uvlačim pored

    krup­ne pahul­je zatrpavaju

    strana je ispisana zima pre­vrće list

    iščezava­mo

    u bjelinu papira

    .

    * * *

    Noć je na svim strana­ma svijeta

    podižem svo­ju bijelu glavu

    utr­pavam je kao uličnu svjetiljku među zvijezde

    neš­to nev­idlji­vo se naborava

    ko kad umačeš ruku u mir­nu vodu

    šire se meki kru­govi ka udal­jen­im horizontima

    tiši­na spuš­ta svo­je sićušno korijenje

    oko moje mramornobli­jede lobanje

    zas­paću u svo­ju težinu

    kao kamen u krompirište

    gdje gliste vib­ri­ra­ju i šapuću

    na svo­jim tihim frekvencama

    .

    * * *

    Meso i pol­na zrelost

    naočite krave leže i žmirka­ju na livadi

    čuva­ju ih anđeli s mauzerima

    na tavanu barake vise krvave plećke

    vra­ta su zape­ta umrl­janom sjekirom

    u uglu spa­va kas­apin preko služavke

    sa udom kao glis­tom u njenoj jedroj japiji

    kas­apinov sin tumara u dosadi

    kod stoličice za mužu nalazi stak­lenu teglu

    sipa u nju mrave iz dva različi­ta mravinjaka

    i prati potom rat kao u televizorčiću

    .

    * * *

    Stu­den razmahu­je svo­jim lancem preko krajolika

    prsti prelaze u bijele svijeće

    jedan orao zari­va svo­je kandže-ledenice u moj nos

    nasluću­jem trag živ­ot­in­ja u gus­tom mraku

    prtim sni­jeg kroz šumu praćen sovama

    ispalju­jem hitac što stre­sa zvi­jezde s drveća

    i tu vidim odjed­nom kućicu

    zatvoreni su kap­ci pro­zors­ki ali kroz pukotine

    nasluću­jem svjet­lost jednog zaključanog ljeta

    kao što fotoa­parat čuva svo­je snimke

    tokom zime nerazvijene

    .

    * * *

    Kiši­ca pred­veče po mirnoj vodi Geutana

    gore u kući­ci spa­va baka

    svi­jetlim sa džep­nom lam­pom čis­tim staklo

    perem se u plićaku

    dal­je u dubi­ni mas­ti­la leže mreže

    kao tanke lin­i­je u svesci

    izvlačiće­mo ih pri jutarn­joj svjetlosti

    čita­mo pod podignu­tim veslima

    sre­br­naste praćakave pjesme

    .

    .

                        Sor­gen­fri, Tern­a­by

                       Sep­tem­bar 1988.

    .

    .

    .

                        Izbor i pre­vod sa šved­skog: Milo­rad Pejić

    .

    .

    .

    .

    .