Pjesnikova posljednja zima iz koje neće da se budi

Lat­est posts by Mio­drag Radović (see all)

    (Osvrt na djela „Gospo­dar kaveza“, „Nedosta­jan­je“, „Neću da se budim“ i „Rasi­pan­je bib­lioteke“ pjes­ni­ka Lju­bete Labovića)

    Sus­ret sa poez­i­jom pjes­ni­ka Lju­bete Labovića donosi nam najpri­je impre­si­ju pril­ično her­metičnog tek­s­ta koji izvire iz sti­ho­va koji doista i pje­van­jem i mišl­jen­jem osva­ja­ju um i istodob­no volšeb­no stvara­ju u duša­ma čita­la­ca osjećaj uzvišenos­ti, sub­lim­nos­ti pri recep­ci­ji pjesme koja nadasve pli­jeni, koja ima melodi­ju i koja utječe u rijeku sti­ho­va te stvara uni­verzal­nu, mani­he­jsku, „religi­jsku“ u smis­lu posvećenos­ti poez­i­ju, svjet­lost koja umi­je  da vas zabljesne, ali i tamu i melankoli­ju koja je iman­net­na poez­i­ji Lju­bete Labovića.

    Ono što se takođe zapaža jeste slo­je­vi­tost pje­van­ja, raz­granatost mis­li, tražen­je har­moni­je zvu­ka i mis­li u apso­lut­noj disharmini­ji okružen­ja, koje pjes­ni­ka boli, jer je pjes­nik u jed­nom takvom okružen­ju jedin­ka koja nije uklo­plje­na, jed­nin­ka koju boli sva­ka neprav­da ovo­ga svi­je­ta, ali koja se ne preda­je i nje­na bor­ba je jedi­no izvodlji­va riječi­ma, mis­li­ma, sti­hovi­ma i strofama koje zna­ju biti ubo­ji­to oruđe u bor­bi sa nezain­tereso­vanom, infe­ri­ornom, mal­oograđan­skom sredi­nom koja pjes­ni­ka guši i ona, ta opa­ka „masa“, kako veli Hose Orte­ga i Gaset, zna, kao što to zna i sam pjes­nik naj­posle,  da će on, pjes­nik,  bitku izgu­biti, ali to ga ne pri­ječi da kreira nove i nove svje­tove svo­jom poez­i­jom koja nema grannice i koja ne trpi nikakvu ogradu, nikakvu borni­ra­nost, jer je pjes­nik slo­bod­no biće, koje voli živ­ot, ali koga živ­ot šiba i odbacu­je, jer strat na kojem se nalazi duhovno pre­vi­sok, dočim je  sre­d­i­na, i nije joj niti prvi niti posljed­nji put,  ispod istori­jskog minimuma.

    „Facetne oči“  poez­i­je Lju­bete Labovića razvi­ja­ju pose­ban, odjelit odnos pre­ma „sjećan­ju i zab­o­ravu“, gdje nas neu­mit­no i neupit­no vodi ova poez­i­ja, sva satkana od sno­va i snoviđen­ja i koja otvara­jući oda­je novih svje­to­va, otkri­va nepre­sušni izvor („Tražen­je izvo­ra“, iz knjige Gospo­dar Kaveza, Mon­i­tor, Pod­gor­i­ca 1997)

    Ono što se ned­vo­jbeno da zapaz­i­ti pri čitan­ju poez­i­je auto­ra, jeste jed­na filo­zof­s­ka dimen­z­i­ja poez­i­je, koja se pokreće iz sta­tične mis­li, koja se ne otvara pre­ma površi­ni, već se razvi­ja u  nutrunu, u dubinu mis­li, unutrašn­jeg rit­ma, koji čini neo­bičnu sim­biozu svjet­losti i sjenke, jer je svjet­lost ono što je vrhun­s­ki ide­al ovo­ga pjes­ni­ka, dočim odmah potom pjes­nik baca sjenku na svu svjet­lost koja se gasi i pjes­nik tom sjenkom pokri­va taj gorn­ji sloj koji se u dal­jem čitan­ju uklan­ja sa vidi­ka i otvara nam nes­lućene svi­je­tove ispod površine riječi, koje se raz­granava­ju i daju novu stvarnost, novu dubinu filo­zofske mis­li, te bih se usu­dio naz­vati ovu poez­i­ju deduk­tivnom, jer od jednog izvo­ra nam pruža doživl­jaj oceana smisla.

    Poez­i­ju auto­ra karak­ter­iše bogat­st­vo sim­bo­la i sim­bo­like posvećene unutarn­jem biću, biću koje sve vidi, a zapra­vo nje­ga “Niš­ta ne vidi-/ ni Sunce ni Zeml­ja“ („Zrak“, Gospo­dar kaveza).

    Poez­i­ja zapra­vo jeste neprekid­na potra­ga za vrhom, za svjet­lošću na tom vrhu, za beskra­jnom rijekom sno­va, a pjes­nik u tom tra­gan­ju „Otki­va uništene tragove,/znakove, dolazeću zoru, izlaz.“ („Ispreki­dano tra­gan­je“, Gospo­dar kaveza)

    U tom tra­galaštvu za „izla­zom“ naj­tanani­jim izborom riječi, jer riječi su same božanst­vo, nedostižne i neuh­vatljive, no jedi­ni su „izlaz“ i izbor za pjes­ni­ka koji „leti i pada“ kako u snu tako i na javi, ploveći nedoseg­nu­tim mori­ma uma i zau­ma. Okult­ni čin stvaran­ja poez­i­je, mag­i­js­ka sna­ga i mag­i­js­ki čini koji se dostižu riječi­ma jeste ono što pjes­ni­ka obil­ježa­va i odva­ja od drugih, a pre­gršt sim­bo­la i značen­ja koloriše sti­hove koji su doista i filo­zof­s­ki i mag­i­js­ki čin, čija dosegljivost zna biti bol­na, jer izabrani pjes­nič­ki poziv nosi i mag­i­ju i eros i punoću živ­o­tu, ali i tanatos, koji je zapra­vo kra­jn­ji čin pjes­ništ­va, čega je autor i te kako svjes­tan i na to nas per­ma­nent­no pod­sjeća u svo­jim pjes­ma­ma. U pjes­mi „Buđen­je pti­ca“ pjes­nik pje­va o tjesko­bi koja mu je zah­vati­la cjelokup­no nje­go­vo biće, a to biće jedi­ni smisao živl­jen­ja vidi u pjes­mi i pje­van­ju, no poeta je svjes­tan  da je zapra­vo to pje­van­je čin pje­van­ja „glad­nome zvjer­in­ju“, no to ga ne pri­ječi da svo­ju pjes­mu kreira pop­ut demi­jur­ga i da je to pje­van­je čin “buđen­ja pti­ca“, kako glasi i istoime­na pjes­ma iz knjige pje­sama Gospo­dar kaveza.

    Taj čin „Buđen­ja pti­ca“ jeste vrhun­s­ki kreativni mom­e­nat koji vodi izbavl­jen­ju, i vodi prol­jeću i spa­su živ­ota, i zapra­vo izlazu iz “stu­di i zla“ koje neprestance izviru iz tla i čov­je­ka i nje­gov­og dualnog bića, koje je, s jedne strane, okrenu­to sun­cu i svjet­losti i dobroti, a, s druge strane, mraku i tami i zlosti.

    Bez obzi­ra na to što znal­ci i oni koji to kane biti zna­ju ili pak nasluću­ju da oblast poez­i­je nije nima­lo naiv­na dje­lat­nost, uvi­jek dolaze sve više novih i novi­jih pok­loni­ka ove kraljice umjet­nos­ti, svjes­ni ili pak nesv­jes­ni opas­nos­ti koja vre­ba, a to je da riječi mogu iza­z­vati sud­binu i biti usud, te za ozbiljno mogu pjes­ni­ka, pop­ut Harpi­ja ili Lami­ja, ili pak čarob­ne Lore­laj nav­i­gati pjes­ni­ka na krivi put i razbiti ga u paramparčad pop­ut onih Melvilovih nan­taket­skih brod­i­ca i mornara  u sudaru sa tisuće puta jačom silom. Poez­i­ja ima ele­me­na­ta božanstvenos­ti, ona može liječi­ti, ali može i ubiti, sve ovisi o konstelaciji.

    Svje­do­ci smo, što i pjes­nik apso­lut­no pre­poz­na­je, da je nazočnost čov­je­ka poez­i­ji i kreiran­ju iste, odvela na krivi put i pretvo­rila ljude koji ne pri­pada­ju poez­i­ji u one koji odluču­ju o poez­i­ji, hoću reći da smo nazočni vla­davi­ni mediokrite­ta u poez­i­ji i svim drugim oblas­ti­ma, gdje se umjesto „mis­li“ nosi „proval­i­ja“ gdje tone i poez­i­ja i cjeloku­pan ljud­s­ki rod. I  sva ljubav i dobro­ta koju su sobom donijeli Fra­no Asiš­ki i sled­beni­ca mu Klara Asiš­ki naspram lju­di nije dovoljno, jer kako veli pjes­nik „U sobi punoj vokala/s jezi­ka nečastivog/spavaše Bog/s pijeskom u uši­ma. („((Dies Irae) (Dan gnje­va))“ Gospo­dar kaveza)). Svi­jest koja je ned­vo­jbeno uko­ri­jen­je­na u barskoj nad­biskupi­ji, pogo­tovu u papi Grgu­ru i Lje­topisu popa Dukl­jan­i­na obita­va od Dukl­je do današn­jih dana, te je pre­poz­na­je­mo i u makar lit­er­arnoj tradi­ci­ji koja je dakako ima­nen­ta autoru.

    Pjes­nik ima svo­je uzore i svo­ju lek­tiru koju s pono­som ističe u svo­jim radovi­ma, jer Gvi­do Kavalka­n­ti,  Eugen Mon­tale, Ita­lo Kalvi­no i nje­go­va „lakoća“ pripov­jedan­ja, kako veli pjes­nik i zapra­vo ti meštri, maestri, kreatori novih svi­je­to­va putem umjet­nos­ti putem svo­jih „52 pjesme“ ili svog Ariela, anđela koji nam pruža utje­hu da nijes­mo sami u ovom lutan­ju kroz poez­i­ju i bor­bi za nju, koju defin­i­tivno gubi­mo, no usprkos tome pjes­niku ne nedosta­je ushićen­je stvaran­ja obli­ka, for­mi koje uznose, sub­limi­ra­ju i stiču indi­vid­u­al­ni pečat „ … oblik Hrista, lice Pijete, iskre svjet­losti“, („Obliko­van­je“, Nedosta­jan­je, Crnogorsko društ­vo neza­v­is­nih književni­ka, 2004)

    Eros i Tanatos prate pjes­ni­ka na nje­gov­om putu otvaran­ja vra­ta koja su za druge smrt­nike zatvore­na, jer samo pjes­nik zna što je to „nježnost bijaše tvoja/jedina umjet­nič­ka oblast“ („Epis­to­larni odlom­ci za Sil­vi­ju“, Nedosta­jan­je), no pjes­nik također može jedi­ni izravno reći da je „Smrt najl­jepši obrt u poez­i­ji“ („Epis­to­larni odlom­ci za Sil­vi­ju“, Nedosta­jan­je).

    Tragovi bud­is­tičke filo­zofi­je daju se pron­aći u ovoj poez­i­ji, ali i tragovi višeg aspek­ta filo­zof­skog poiman­ja religi­je koja nema sljepi­lo, kao što je to najveć­ma religi­ja na pro­fanom nivou, već je zapra­vo ovaj pjes­nič­ki mani­he­jizam na izvoru filo­zofi­je. Pjes­niku nije stra­no promišl­jan­je o istočn­jačkoj filo­zofi­ji koja se da uči­tati u „Tibetan­skoj knjizi mrtvih“, „Lao Tseu“ i drugim dje­li­ma istočn­jačke filo­zofi­je, koja je pjes­niku ned­vo­jbeno jedan od nači­na kako dosp­jeti do suš­tine poez­i­je i kako spoz­nati iluz­i­ju koju ta poez­i­ja usva­ja i kojom pli­jeni bila čitatelja.

    U pjes­mi „Sret­na smrt“ (Nedosta­jan­je) pjes­nik piše odu smr­ti, putem tana­toidne poez­i­je koja se pre­poz­na­je u osjeća­ju „izgubljenog svi­je­ta“ i bez­nadežnos­ti, gdje se sve oko pjes­ni­ka „nježno prožima/u najvećoj blizine mrtve udal­jenos­ti“ („Sret­na smrt“, Nedostajanje).

    Ima li išta ljepše od onog najl­jepšeg osjeća­ja koje izazi­va, kako veli Melvil, onih tisuću lju­di koji neču­jno idu pored oceana i zure u nje­ga, u more, ocean koji  za običnog čov­je­ka  zapra­vo osjećaj kra­ja, dočim je  pjes­niku voda zapra­vo sve, nje­gov poče­tak i nje­gov kraj, nje­gov nesagle­di­vi beskraj, neo­bič­na mogućnost da se pjes­nik poigra riječi­ma i njezin­im smis­lom, kao što je pjes­niku pri­li­ka da se sa obrati mrtvi­ma koji­ma zavi­di „u najvećoj blizi­ni mrtve udal­jenos­ti“. Pjes­ma „Nedostan­je“ u istoimenoj knjizi pje­sama jeste zapra­vo oda poez­i­ji, bez koje niti jedan pjes­nik ne umi­je nas­tavi­ti poet­sko tra­galašt­vo dok­le ne iskuša takvu vrstu oboža­van­ja spram poez­i­je: „Neki istinit ostavl­jen trag/u proži­man­ju svih iluzija/za najveća nedostajanja“.

    Poez­i­ja Lju­bete Labovića otvara neke nove pro­s­tore, neke nove are­al­i­je, neke otvore k uni­verzu­mu, koje čine takvu impre­si­ju da poez­i­ja djelu­je privlačno, ali,  s druge strane, ona je sig­u­ran put ka bez­danu, djelu­je privlačno i neodolji­vo, ali je ona ista ta Gorg­ona ili Par­ka, suđa­ja koja sudi i osuđu­je i istodob­no odm­jer­a­va koliko će tko plovi­ti ocean­i­ma poez­i­je. Ona će istovre­meno izazi­vati osjećaj nedosta­jan­ja ono­ga što pjes­nik svo­jom krvlju stvara, ono što se zove rudars­ki “olovni prah u grudi­ma“ kako veli Kiš, jer poez­i­ja je ono čudo koje se ne da defin­isati nikakvim ukalu­pljen­im ekspikaci­ja­ma, ona izmiče svakoj jed­nos­m­jer­nos­ti, jer je poez­i­ja mag­i­ja riječi, kojoj će i nadal­je pri­lazi novi pjes­ni­ci koji se odluče na taj opasan korak, no ona će i nadal­je osta­ti neotkrive­na, skrive­na u naj­dubljim stra­tovi­ma oceana, jer je nje­na veliči­na samo ono što pred­stavl­ja sam ocean, neš­to neotkiveno i neosvo­ji­vo za čovjeka.

    U pjes­mi „Vener­i­no ogleda­lo“ pjes­nik piše him­nu ženi i ta nje­go­va apso­lut­na posvećenost i  naj­dubl­ja odanost i predanost njen­im čari­ma i lje­poti je neupit­na, a ta ista lje­pota će zau­vjek osta­ti pjes­niku, „Pig­malionu“, nedostižan ide­al, jer „Ven­era dolazi jed­nom i osta­je nedos­tup­na“ kao i njen „brežul­jak koji izmiče“, i koga niti ona nije svjes­na („Vener­i­no ogleda­lo“, Nedosta­jan­je).

    U pjes­ni­ka ima­nent­na je opčin­jenost pjes­mom, njenom mis­i­jom, kao i mit­om o Pig­malionu, ali je nadasve uočlji­va per­ma­nent­na  pjes­niko­va opsed­nu­tost kreaci­jom žene i njenom zavodljivošću, lje­po­tom, draži­ma i zanosom koji hlapi vre­menom kao „Pig­malionov san“, kako glasi i naslov pjesme u knjizi Nedosta­jan­je, jer „Hil­jade oblič­ja i zanosa bijaše u pretvaranjima/njihovim – ispod plašte­va što ih tvore snovi“ („Pig­malionov san“, Nedosta­jan­je)

    Poez­i­ja je san, pjes­nik je san­jar, koji praveći parabolu na Miljkovićeve sti­hove, tvori sop­stveni san i odlazi u dubine iz kojih ne želi da se budi: “Neću da se budim između sun­ca i tamnog /neba..“ („Neću da se budim“, Neću da se budim, OKF, Cetinje, 2011). Poez­i­ja jeste doista nedosan­jani san, ono što je daleko, naj­dal­je od pjes­ni­ka. U snu je pjes­nikov živ­ot i pjes­niko­va smrt, u snu je nje­go­vo biće, nje­go­va sušti­na, nje­gov bitak, ali i nje­gov krik, nje­go­vo ushićen­je i nje­gov očaj što „neizb­ježno i zau­vi­jek nes­ta­je“ („San“, Neću da se budim).

    Labović zna upečatlji­vo isp­je­vati eksplic­it­nu erot­sku pjes­mu, gdje sire­na pleše i uvi­ja se kao „dražes­na ljubavni­ca“, jer kako veli Labović “..kroz tu čor­bas­tu vodu srećno plesala/prepuštala se i pre­li­v­ala kao sirena/ispod svodo­va drveća i lišća/koje je treper­i­lo na vjetru“ („Kanal“, Neću da se budim).

    U pjes­ma­ma povezan­im sa Babilonom, uslovno rečeno, jer je književno nasljeđe dio babilon­skog iskust­va,  pjes­nik niti naj­man­je nije bio spri­ječen da opiše naj­div­ot­ni­je, sočne trenutke živ­ot­nih radosti onih mom­e­na­ta svevre­men­skog zavođen­ja, onog uzvišenog čina spa­jan­ja žene i muškar­ca i to u kul­mi­naci­ji kreaci­je besm­rt­nos­ti takvog jednog čina.

    Pjes­nik iz obla­ka silazi u ad, u kockar­nicu, među šljam, mafi­jaše, zele­naše i kurve, koje kako veli pjes­nik ipak biva­ju „sve nježni­je“ („Balka­n­s­ka zima“, Neću da se budim), no pjes­nik se zapra­vo pita je li mu to posljed­n­ja zima, je li to posljed­n­ja zima za pjesnika.

    Kada je riječ o knjizi pje­sama „Rasi­pan­je bib­lioteke“, Labović je zap­je­vao na dru­gači­ji način, no o temama koje nika­da nije­su bile dru­gači­je i koje pred­stavl­ja­ju kon­ti­nu­itet u pje­van­ju ( a zapra­vo pjes­nik se drži svo­je pjes­nič­ki uho­dane trase), a to su položaj i mjesto pjes­ni­ka u svi­je­tu koji taj svi­jet prim­jeću­je dru­gači­jim oči­ma, jer on dok pos­ma­tra grad „kao da nema ni grada,/ni pro­lazni­ka, ni nje­ga“ („Fontana“, Rasi­pan­je bib­lioteke, OKF, Cetinje, 2015). Pjes­nik je u tom gradu netko tko je odbačen, jer pravi pjes­ni­ci, istin­s­ki umjet­ni­ci uvi­jek biva­ju odbačeni kako bi hul­je zauzele mjes­ta koja im ne pri­pada­ju, odak­le velikim pjes­nici­ma bezbrižno „sipa­ju sitan pije­sak u usta“, no jed­na je stvar bit­na koja bi se tre­bala znati, a to je da hul­je osta­ju na đubriš­tu his­tori­je, i nitko više za njih ne zna van nji­hovog vak­ta, dok pravi pjes­ni­ci dobi­ja­ju svo­je pra­vo mjesto u pov­jesti lit­er­a­ture koje im bas­ta. Nije mali broj pjes­ni­ka i slikara i drugih umjet­ni­ka koji su za živ­ota bili par­i­je, no nakon smr­ti nji­hov ugled raste, te tako pre­raste i vri­jeme koje je pjes­ni­ka ograničava­lo, ali koje više nema nikakav utje­caj. To je žalos­na kon­stat­aci­ja za umjet­nike, ali i za mediokritet­s­ki svi­jet koji dozvol­ja­va takve krup­ne pogreške, no đubrište je i nadal­je pre­punano takvim vlas­tolju­bivim mediokritetima.

    Pjes­nik pje­va o vječi­to neza­vid­noj sud­bi­ni pisaca i umjet­ni­ka, kao u pjes­mi „Noćni pri­v­i­di“, gdje sub­limi­ra sud­binu najvećih svjet­skih pisaca, od Jejt­sa, preko Sil­vi­je Plat do Karvera, i taj raz­gov­or koji se vodi sa oni­ma sa onog svi­je­ta pjes­ni­ka deter­mini­ra, jer pjes­nik nam veli kako se više nema sa kim raz­go­varati, sa kim se posav­je­to­vati, jer nje­go­va je fiz­ič­ka potre­ba biti sa pjes­nici­ma, svjet­skim pjes­nici­ma koji su obil­ježili pov­jest lit­er­a­ture, te veli :“Nema nikoga,/svi su otišli, ili mrtvi/ ikome više ne mogu reći/ što mi se deša­va“ („Noćni pri­v­i­di“, Rasi­pan­je bib­lioteke).

    Pjes­nik organ­s­ki doživl­ja­va poez­i­ju i nje­go­vo stvaran­je je demi­jurško, on svi­jet uvi­jek nano­vo gra­di i nje­gov svi­jet je svi­jet poez­i­je, on dozi­va svo­ju pjes­ničku sabraću riječi­ma: „O, braćo pjes­ni­ci, kako je zanosan jezik glicini­je“ („Glicini­je“, Rasi­pan­je bib­lioteke), jer pjes­nik koji pje­va iz sop­stvenog bića, iz dubine tog sop­stvenog bića, on zapra­vo bil­ježi te iste zapise sop­stven­om krvlju, jer pjes­nik spa­ja nespo­ji­vo, pjes­nik „spa­ja boje krvi s boja­ma lat­i­ca i predgarđa“  („Glicini­je“ , Rasi­pan­je bib­lioteke)

    Pjes­nikov requiem je uvi­jek kas­ni noćni sat koji lagano otku­ca­va, pjes­nikov raz­gov­or je raz­gov­or sa Cve­ta­jevom, sa neizb­ježnom i za pjes­ni­ka, „Pig­maliona“, fiz­ič­ki uvezanom Sil­vi­jom Plat, jer pjes­niku je ona stvarni živ­ot, i pisac ovih redo­va mu vjeru­je da je to tako.

    Pjes­ma „Izgubljeno“ zapra­vo je isp­je­vana kao još jed­na u nizu posveće­na poez­i­ji, koja je zapra­vo alfa i omega, središn­ja tač­ka Labovićeve poet­ike koja je marki­rana neprestance dijal­o­gom sa poez­i­jom drugih, sa poez­i­jom najboljih.

     Labović je uspio u svom nau­mu a to je da bude dos­to­jan sagov­ornik svim tim pjes­ničkim veliči­na­ma, jer je svoj poet­s­ki svi­jet izgra­dio na frag­men­ti­ma koji se daju konek­to­vati, a zapra­vo fiz­ič­ki i metafiz­ič­ki dot­je­cati u Pla­tovoj, Cvje­ta­jevoj, Jejt­su, Vit­manu, Elio­tu, ali i Matošu, Cesar­iću, Ašk­er­cu, Mil­išiću, jer se svi oni mogu uči­tati u Labovićevoj poetici.

    Autor je uspio u ozbiljnoj nakani da pozi­va­jući se na svi­jet lit­er­a­ture, što je doista izuzetno zaht­jevno, i morao bi sva­ki pjes­nik biti obazriv kada se upuš­ta u tak­va poet­s­ka građen­ja svo­jih babilon­skih kula poez­i­je, dak­le, rijet­ki su takvi kao Labović koji je ned­vo­jbeno uspio u nakani da stvori jedan doista neizm­jer­no zan­imljiv i pro­fil­isan svi­jet imag­i­naci­je, gdje je prom­je­na, pogo­tovu u Rasi­pan­ju bib­lioteke, tačke pro­ma­tran­ja, koja je dobi­la novu poet­sku dimen­z­i­ju u eksplic­it­nom dija­logu sa pjes­nici­ma, no uvi­jek sa dozom filo­zof­skog promišl­jan­ja o svakom retku koji je ispisan i koji gra­di volše­ban svi­jet mašte i svi­jet o kome maš­ta­ju svi pjes­ni­ci, a to je svi­jet koji zapra­vo pred­stavl­ja­ju vra­ta koja vode, kako veli Kovač „u dru­gi živ­ot“, koji je zapra­vo ono čime nas poez­i­je očar­a­va, omađi­ja­va, i sto­ga je ona klralji­ca svih umjet­nos­ti, jer niti jed­na joj nije rav­na u toj jez­grovi­toj, sen­ten­cioznoj, kon­ciznoj, a zapra­vo dubokom promišl­ja­ju sve­ga što pjes­nik zapazi i ugra­di u svoj svi­jet riječi. Poez­i­ja je pjes­niku sve što ima, svo nasljeđe i sav imetak, sav svemir koji riječi u pjes­ni­ka pred­stavl­ja­ju, dak­le kako mikrokos­mos, tako i makrokos­mos, te sto­ga pjes­nik veli u mož­da ključnoj pjes­mi sop­stvenog opusa: „Volim te riječi od kojih se prave dra­gi pros­tori i imetak/ lagano u nji­ma kao da teče san u kom se spojiš/sa svim drag­im što imaš…“ („Izgubljeno“, Rasi­pan­je biblioteke).

    No bili bis­mo nepraved­ni uko­liko bi zapra­vo prene­bregli glavni kvalitet ove poez­i­je, a to je nje­na njež­na, umil­na, no ponekad i ironič­na i pre­ma sebi i pre­ma drugi­ma, ali zapra­vo ljubav­na poez­i­ja koja ima kor­jene u Pesoi, Rilkeu ali i Šej­ki i Kišu, jer je ljubav za Labovića čitav nje­gov uni­verzum i jer je ljubav zapra­vo lajt­mo­tiv, ako bi se to tako eksplic­it­no poza­jml­jeno iz proze i njene mag­i­je mog­lo reći, cjelokup­ne Labovićeve poet­ike, koja je svjes­na upli­va drugih poet­i­ka, ali ipak  je ned­vo­jbeno samosvo­j­na i dru­gači­ja u odno­su na današn­ji poet­s­ki trenu­tak. Za poez­i­ju ima nada, a jed­na od tih nada je dakako Lju­be­ta Labović, koji piše doista čudesnu poez­i­ju koja pli­jeni i ne ostavl­ja vas ravnodušnim.